కష్టాలు సుఖాలు పరమేశ్వరా!

దేవుడు కష్టాల్లో గుర్తు కొస్తాడని అంటారు, సుఖాల్లో మరచిపోతామని అంటారు..!అసలు.కష్టం అంటే ఏమిటి.? అలాగే ఏది సుఖం,,?కష్టాలు లేనిది ఎవరికి. ? , ఎంత ధనవంతుడు, బలవంతుడు, విద్యావంతుడు అయినా లేదా బీదవాడు, రోగులు, అనాధాలు, అభాగ్యులు,అయినా కష్టాలు లేవని అనే వారెవరు..? జన్మించిన మానవుడు అంతిమ శ్వాస వరకు కష్టాలు పడక తప్పదు, సుఖం కూడా..! అయితే ఎవరి కష్టాలు వారికే ఎక్కువ,,! 

గుడికెళ్లని వారు ఉంటారేమో కానీ హాస్పిటల్ ను దర్శించని వారు ఉండరు,ఎందుకంటే జనన మరణాలు అక్కడే సంభవిస్తున్నాయి . ఎక్కువ కాలం బ్రతకడానికి ఎక్కువగా డాక్టర్ లను చూడాలి, వారు చేసే treatment కష్టాలను మన ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరించాలి .!

కానీ.దేవాలయానికి వెళ్ళాలంటే మాత్రం కష్టాలు గుర్తుకొస్తున్నాయి..దైవదర్శనానికి తీరిక ఉండదు . అన్ని విషయాలు జ్ణాపకం ఉంటాయి. కానీ దేవుని భజనలు స్తోత్రాలు మాత్రం, జ్ణాపకం ఉండవు, అలాగే అందర్నీ నమ్ముతాం కానీ దేవుడు ఉన్నాడు, చూస్తున్నాడు ,అంతటా ఉండి నిండి అన్నింటిని నడిపిస్తున్న సచ్చిదానంద స్వరూపుడు అంటే. మాత్రం నమ్మము.. 

ఇక ఈ మందులు కలిసిన ఆహార పదార్థాలు తినడం రోగాలకు మూలం కాగా,బ్రతుకు బాటలో, జీవన పోరాటంలో ఆరాటంలో మనం పడే కష్టాలు పుష్కలం,.!. అంతులేని సమస్యలు .అయితే కష్టం అంటే అసలు అర్థము ఏమిటి? తిండికి లేకపోవడమా ,తింటే అరగక పోవడమా,! డబ్బులు లేకపోవడమా, ఉన్న డబ్బులు ఎలా దాచుకోవాలో తెలీక పోవడమా.!ఇలా కష్టాలకు ఎన్నో నిర్వచనాలు, చెబుతారు... అందుచేత దైవారాదనకు కష్టాలే రావాల్సిన అవసరం లేదు, 

ఎందుకంటే దేవుణ్ణి తలవని రోజు దుర్దినం,! తలిచిన రోజు సుదినం,,! పోతన అందించిన భాగవత భక్తిమార్గము లో " దేవదేవుని నుతియించు దినము దినము ""!" అంటాడు. కావున దైవాన్ని తలచుకోవాలంటే నమ్మకం మొదటి మెట్టు,!అనగా భావం ముఖ్యం !, ఎంత విశ్వాసమో అంత ఫలితం కదా,,!,అందుచేత మన కష్టసుఖాలకి ,భగవన్తుని పూజించడానికి లంకె పెట్టగూడదు.. లోన ఉన్న అంతర్యామికి , బయట మనం అనుభవించే భౌతిక కర్మలఫలితాలకు ఏ మాత్రం సంబంధం లేదు..

మన సంచిత కర్మల ఫలితం మన ఈ కష్టాలు సుఖాలు..! అంతే గాని దైవం మూలకారణం కాదు కదా...! చూసే చూపులో, భావించే మనసులో దైవాన్ని ఆరాధించే తత్వం దాగి ఉంటుంది. తపన, సాధన,,సత్సంగం, దైవానుగ్రహం తోడైతే తప్ప హృదయంలో దైవాన్ని స్థిరంగా ఉంచుకోడం సాధ్యం కాదు కదా,,! పరమేశ్వరా!, పరంధామా,! 

ఎన్ని కష్టాలు రానీ, సుఖాలు పోనీ,, నిన్ను తలిచే, కొలిచే పూజించే, భజించే భావించే అచంచలమైన భక్తివిశ్వాసాలను అనుగ్రహించు,! భావ దారిద్ర్యం రానీకు పరమాత్మా,!, నీ స్మరణయే సుఖం,! నీ తలంపు లేని ఘడియలు కష్టం, కావున స్వామీ ! మంగళకరము, మహిమాన్వితమైన నీ దివ్యవిగ్రహ దర్శన మహాభాగ్యాన్ని ప్రసాదించు..! శరణు జగదీశా,! శరణు, ఆదిదేవా శరణు..!మా కున్న కష్టాలలో కూడా నీ ఉనికిని గుర్తించే స్పూర్తిని శక్తిని జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించు మహాదేవ దేవా !,శరణు !

వెన్నదొంగ

"వెన్నదొంగ, !"అని కృష్ణుని పిలుస్తుంటారు .కానీ అది నిజమా.? కాదు !".బ్రహ్మాండాలను బొజ్జలో దాచుకున్న కన్నయ్యకు వెన్న కావాలా.! అది దొంగతనం గానా..! 

అసలు సత్యం ,చిన్నికృష్ణునిపై గోపికలకు గల అపారమైన భక్తి. ! కృష్ణుని యందు అనురక్తి. ! క్షణమైనా తనను విడిచి ఉండలేని వారి నిర్మలహృదయాన్ని ,ప్రేమను అందివ్వడానికి వెన్నను గ్రహించే నెపంతో గోపికలయిండ్లు దూరి వారి నిష్కలంకమైన ప్రేమను అందుకుంటూ చివరకు వారికి మోక్షాన్ని ఇచ్చాడు.!.భక్తులందరిలో గోపికల భక్తి అత్యున్నతస్థాయి కి చెందినది ! ..కన్నయ్య చోరత్వం ఒక లీల.! శ్రీకృష్ణ లీలల అర్థము మహా యోగులకే అర్థము కాలేదు. 

యశోద మాతచే కట్టుపడకుండా త్రాడును "రెండు అంగుళాలు " తగ్గించాడు,ఇక తాను కృష్ణయ్యను కట్టలేనని తెలుసుకొని, నిరాశపడడం, చూసి, తల్లిలో అహంకార మమకారాలు తొలగడం గ్రహించి తానే స్వయంగా త్రాడు కట్టేసికుంటాడు, 

లీలమానుష విగ్రహుడు, శ్రీకృష్ణ భగవానుడు..!అంటే అన్ని వికారాలు తొలగించి తనయందలి భక్తికి యోగ్యత అందిస్తాడు.. తాను మ్రోగించిన మురళి మన శరీరమే, ! దానికి, ఉన్న రంధ్రాలు మన శరీరానికి గల రంద్రాలే !కన్నయ్యను తలచుకుంటూ చేసే పనులు కృష్ణునికి దగ్గరకు చేరుస్తాయి.. అంటే పలికే స్వరంలో కృష్ణ నామం కృష్ణభక్తి కృష్ణప్రేమ మాధుర్యం హృదయంలో పొంగిపోవాలి. .ఇక వంశీలోలుని ఊదిన సప్తస్వరాలు నాలుగు వేదాల నాదాలు . !అదే జీవన గీతం.! 

రాధారాణి కలయిక తర్వాత మాధవుడు వేణువు పట్టలేదు. రాధయే అతనికి వేణువు,!రాధయే సర్వస్వం,! రాధయే వంశీనాదం!.. రాధయే మాధవుడు,,! మాధవుడే రాధ!,.అర్ధనారీశ్వర తత్వానికి ప్రతీకలు ,ఆ ప్రేమమూర్తులు,,! భాగవతం లో రాధగురించిన ప్రస్తావన రాదు,,వ్యాస మహర్షికి రాధ అన్న పేరు తలచినంతనే తనను తానే మరచిపోతాడట. అంతగొప్ప భక్తి తత్వం రాధమ్మది, !. మనసును కృష్ణుని వేపు మరలిస్తే, మన శరీరం ధర్మక్షేత్రం అవుతుంది !.. శ్రీకృష్ణుని మరచితిమా అది కురుక్షేత్రం అయిపోతుంది..అంటే జీవన పోరాటాలు కదుల్తాయి . 



అందుకే మనం చేసే ప్రతి మనసా వాచా కర్మలకు ముందు సారధిగా కృష్ణుణ్ణి తలచి కొలిచి పూజించి హృదయంలో నిలిపి ,అంకితభావంతో పూర్తిగా సమర్పించుకొన్న పిదప కర్తవ్యాన్ని నిర్వహించాలి ఏ పనికైనా దేవుణ్ణి ముందు నిలిపి, మనం సంకల్పాన్ని చెయ్యాలి.ఫలితాన్ని "శ్రీకృష్ణార్పణ మస్తు "!" అనుకునే గట్టి నమ్మకం గలగాలి ..అందుకు కృష్ణయ్యనే ప్రార్తించాలి. రాధాకృష్ణా.!. నీ లీలలు అపురూపం! అద్భుతం,! అమోఘం !

దయయుంచి ఈ దీనునిపై కృపజూపి నాచే మంచి పనులు చేయించు!. కర్త కర్మ క్రియ అన్నీ నీవే తండ్రీ !.నీ పాదపద్మములనే బంగారు పంజరంలో నా మనసును బందించు.! స్వామీ. శరణు ! నందనందనా, యశోద తనయా. గోపీలోలా ,శరణు..! గోపాలకృష్ణ భగవాన్ కీ జై.! జై శ్రీరాధే !జై జై శ్రీకృష్ణ..!,గోవింద్ బోలో గోపాల్ బోలో, రాధా రమణ హరి గోపాల్ బోలో..!"

ఆనందం అంటే ఏమిటీ?

ఆనందం అంటే ఏమిటీ? కమ్మని భోజనం పుష్టిగా తినడమా.?. ఇష్టమైన సంగీతం, లేదా వృత్తిలో, వ్యవహారాల్లో లేదా భార్యాపిల్లలతో బందువుల్లో సంతోషన్గా సంసార జీవితం గడపడమా..?. డబ్బు హోదా విలాసవంతమైన కార్లు పదవులు హుందాగా ఉండటమా ?... రోజంతా ఎదో ఒకరకంగా బిజీగా ఉంటూ ,విచారం లేకుండా జీవించడమా...? 

రంది, బాధలు బాధ్యతలు, కష్టాలు దుఃఖాలు, అప్పులు ఇవేమీ లేకుండా ఉండటమా .?.ఇదే ఆనందమా..? ఈ అనుబంధాలే ఆనందమా. .?.నిజానికి ఇవన్నీ ఐహిక సుఖాలు,,! పంచేంద్రియాలను తృప్తి పరచడానికి జీవుడు పడుతున్న తపన.. 

కనీస అవసరాలు తీర్చుకునేందుకు.. జీవితంలో కొరత లేకుండా తింటూ అనుభవిస్తూ కూడా భవిష్యత్తు కోసం దాచుకునేందుకు ,చేస్తున్న నిర్విరామ కృషి ,శ్రమ,! అలుపెరుగని అంతులేని, ఆశ చావని, గమ్యం తెలీని పోరాటం !ఈ బ్రతుకులో జానెడు పొట్టకోసం నానా అవస్థలు, బాధలు, పడుతున్న ఆరాటం..! దీనినుండి విముక్తి లేదు, పుట్టిన ప్రతీ ప్రాణి కూడూ, గుడ్డా, ఆశ్రయం కోసం చచ్చేదాకా తిప్పలు పడవల్సిందే.!. ఇది మాత్రం అందరి జీవితాల్లో సర్వ సాధారణం.!. 

నీ జీవితగమ్యం ఏమిటీ. అనిముక్కుసూటిగా అడిగితే చెప్పే జవాబులు కోకొల్లలు... ! "నేనెవరిని ?"అని అడిగే ప్రశ్న లాంటిదే ఇది కూడా.. దీనికి ఏ విజ్ఞాన శాస్త్రము కూడా వివరణ ఇవ్వలేదు .ఒక్క ఆధ్యాత్మిక సాధనం ద్వారా మాత్రమే సమాధానం పొందవచ్చును.. తాత్కాలిక సౌఖ్యాలను సంతోషాలను ఇచ్చే భౌతికఅనుభూతులకు ""ఆనందము 'అని నిర్వచింప లేము.. 

"ఆనందం " అనేది శాశ్వతము. సత్యము , నిత్యము అయిన సచ్చిదానంద స్వరూపము ,ఎంతో రుచిరా,! ఓ రామ నీ నామం.. !" అని పాడుకుంటూ పొందే అద్భుతమైన అపురూపమైన, అనుభవైక వేద్యమైన దివ్యమైన అనుభూతులను మహానుభావులు ,పరమ భక్తశిఖామణులు పరమాత్మను ఆత్మదర్శనం చేసుకొని మనకు ఆ భావసంపద ను సనాతన భారతీయుల అనువంశిక వారసత్వ సంపదగా సంక్రమింప జేశారు.. ఆ కీర్తనల్లో పురాణాల్లో, గేయాల్లో, రచనల్లో శ్రుతుల్లో ,వారు ఋషిపీఠం నుండి బ్రహ్మానందాన్ని మనకు అందించారు.. త్యాగరాజు, రామదాసు పోతన, కబీర్ దాసు, మీరాబాయి, లాంటి ఆనందపు తరంగాల్లో ఓలలాడారు. భక్తిపారవశ్యంతో పులకించి పరవశించి తన్మయులయ్యారు,,

ఆనందం అంటే హరికీర్తన,హరి నామ రచన, హరి గుణగాన భజన, హరి సేవా భాగ్యం కోసం పడే తపన, హరి భక్తుల సాంగత్యం కోసం పడే ఆవేదన,,,! ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే పరమాత్మ రూపంలో దర్శనంలో ,సేవన ,అర్చన, పూజన ,శరణాగతి భావనలో మాత్రమే ఆనందం ,బ్రహ్మానందం,పరమానందం,,నిండి ఉంది..! ఈ సృష్టిలో అందంగా రచింపబడిన నదులు, కొండలు, కోనలు,పచ్చని చెట్లు,రంగుల పూలు, సూర్యోదయ, సూర్యాస్తమయం వేళల్లో ఆకాశంలో వెలిగే అద్భుతమైన రంగుల హంగుల దర్శనంలో ఆనందం ఉంటుంది.. ఎందుకంటే అదంతా హరిమయమే.!. 

శ్రీహరి లేని జగతి ప్రగతి,నియతి, విశ్వంలో లేదు.!. ఎటు చూసినా పరందాముని జగన్మోహన విశ్వరూపమే,! అందాలన్నీ రంగరించి కలబోసి, తన అందమైన కుంచెతో ప్రతిరోజూ తీర్చిదిద్ది మనకోసం అందిస్తున్న అపురూప అద్వితీయమైన అఖండ చాతుర్య శిల్పకళా ఖండ బాండారము.ఈ ప్రక్రుతి , !ఒక్క గులాబీ పుష్పం , రచనలో ఎన్ని కళలు, ఎన్ని రేకులు, సొగసులు,కాంతులు,సున్నితమైన సువాసనల పొరలు, అన్ని గులాబీలు ఒకే తీరు!,ఒకే సౌష్టవం,!ఒకే రంగు.. ! ఈ అందాల ఆనందాల పరిమళాల భరితమైన ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణం ను ఇంతగా అమృతతుల్యముగా చేస్తున్నది ఎవరు,? పరమేశ్వరుని కరుణా కటాక్ష వీక్షణ వైభవము తప్ప,, !

ఆహా , !ప్రభూ ! నీ లీలలు వర్ణించతరమా ! అనిపిస్తుంది కదా ఆ గులాబీ పుష్పం ఉన్న ఆకులు మొక్కలు ,మొగ్గల నిగ్గులు,,!ఇలాంటి అందాలను ఒలికించే రంగు రంగుల పువ్వులు ఆకులు వృక్షాలు పచ్చిక బయళ్లు, నీలి కొండలు జగతిలో ఎన్నో కదా.! ,భగవన్తుని సృష్టి చిత్రవిచిత్రం,!అనంతం,,,! అందుకే ప్రకృతిలో ఎక్కడ చూసినా పరమాత్మ వైభవం ,దర్శించే భావించి స్పందించే అనుభూతిలో చూపులో, ప్రతిస్పందన లో ,అంతరంగంలో పొందే కమనీయము ,,రమణీయం,మనోహరము, 

మంగళ కరమైన భావసంపదలో ఉంటుంది ఆనందం యొక్క నిర్వచనం.!" .ఆనందో బ్రహ్మ !""అన్నది వేద వాక్యం,,! అందుచేత పుణ్యాత్ములు చూపిన దైవారాధన భావనా మార్గంలో మన బ్రతుకును సుసంపన్నం చేసుకుందాం !,చేసే ప్రతీ పనిలో ,వేసే ప్రతి అడుగులో,అనుభూతిలో ఆ పరందాముని ఉనికిని వైభవాన్ని,మహత్తుని, అనుభవిస్తూ,జీవితాన్ని దేవదేవుని దివ్యమైన చరణ కమలాల ముందు సమర్పించుతూ, ఆనందంగా గడుపుదాం, ! ఇంతా కన్నా ఆనందమేమి,? ఓ రామా.!. అంటూ భక్తితో భగవన్తునితో అనుబంధాన్ని ఏర్పరచు కుందాం...!.. ఓమ్ నమో భగవతే వాసుదేవాయ.. ! హరిః ఓమ్ తత్సత్,,! సర్వమ్ శ్రీ పరమేశ్వర చరణారవిందార్పణ మస్తు.!. స్వస్తి. !

పరమేశ్వర కృప

పరిస్థితులు అనుకూలంగా ఉన్నప్పుడు దైవాన్ని ప్రేమించి పూజిస్తూ సంతోషంగా ఉండడం సాధారణ విషయం.. కానీ విపరీత పరిస్థితుల్లో కూడా ఆత్మస్తైర్యం కోల్పోకుండా బుద్ది జ్ఞాన సంయమనం తో ఇది కూడా దైవానుగ్రహం గా భావించి,, జరిగింది తన ప్రారబ్ద కర్మగా స్వీకరిస్తూ నిలబడే ధీరగుణం ఉండడం కూడా పరమేశ్వర కృపయే,,

ఒకటి తీయడం, అతని పనే, దానితో కృంగిపోకుండా అదే స్థానంలో మరొకటి అందించి జీవితంలో ఆశ అనే క్రొత్త చిగురుంటా కును పుట్టించడం కూడా తన బాధ్యతగా కర్తవ్యం నిర్వహిస్తాడు. ఇక మన కర్తవ్య నిర్వహణకు పెట్టిన పరీక్షలో నెగ్గే స్పూర్తిని శక్తిని బుద్ధిని కూడా అతడి ప్రేరణతో, మన దృఢమైన సంకల్పంతో ఇస్తాడు. చీకటిని కప్పిన చేతులకు, వెలుగును అందివ్వడం కూడా తెలుసు. భగవన్తుని కొలువులో అనుగ్రహానికి ఆలస్యం ఉంటుందేమో ,కానీ అతని కరుణకు కొరత ఉండదు, నన్ను పుట్టించి, ఇన్ని ఇచ్చిన వాడికి ఏది ఎప్పుడు ఎలా ఇవ్వాలో తెలుసు.. అందుకే దైవాన్ని ఇది కావాలి అది వద్దు అని కోరకుండా,కృష్ణ ప్రేమను కోరాలి. జై శ్రీకృష్ణ. ..జై శ్రీరాధే...

కృష్ణలీలలు

కృష్ణలీలలు తలచినకొలదీ మధురం.! అద్భుతం.! 
మొదట వెన్న ,పిదప వస్త్రాలు, తదుపరి గోపికల చిత్తములు దొంగిలించిన బాలకృష్ణుని వన్నెలు చిన్నెలు అపురూపం, ఆనందకరం..! 

పుట్టిన శిశు రూపం నుండి తాను "సామాన్య బాలుడు కాదంటూ "అడుగడుగునా తన అసాధారణ అద్వితీయమైన దైవాంశను ప్రదర్శిస్తూ, ప్రేమానురాగాల ఆరాధనా తత్వాన్ని గోపికల ద్వారా చాటిన కన్నయ్య ను "వెన్నదొంగ " అనడం లో అమాయకం ,అజ్ఞానం ఉందని గ్రహించాలి. 

కృష్ణయ్య నడవడిని అనుసరించడం తప్పు,!అలాగే రామయ్య చరితను అనుకరించడం ఒప్పు ! 

కృష్ణ ప్రేమతత్వాన్ని,. అర్థం చేసుకొని ఆరాధించి, సాయుజ్యాన్ని పొందిన భక్త మీరాబాయి కీ కృష్ణయ్య పైన కలిగిన గాడానురాగం వలన ఎటు చూసినా , ఏది కనిపించినా ,నందగోపాలుని "దివ్యమైన మోహనరూపమే " అగుపించింది..! నీలాకాశంలో ని నల్లని మేఘం తన "కృష్ణయ్య నల్లని శరీర కాంతులను " తలపించింది.!..

 పారుతున్న యమునా తరంగాల సవ్వడి. "గోపికాలోలుని వేణుగానాన్ని "వినిపించింది. నదీతీరంలో, పచ్చన బయళ్లు ,చెట్ల పొదల్లో,,చల్లని గాలిలో, వెన్నెల కాంతుల్లో "నందనందనుని అందమైన లీలలను" తలపించాయి...! "ఇందుగలదందు లేడను సందేహము వలదు , మనసే అందాల బృందావనం ! "",అన్నట్టుగా కృష్ణ ప్రేమలో, కృష్ణుని ధ్యాసలో, ఆరాధనలో తనను తాను మరిచి, అనిర్వచనీయమైన ఆనందంతో, బాహ్యప్రపంచముతో సంబంధం తో ప్రమేయం లేకుండా ఆడుతూ పాడుతూ, గడిపింది. 

శ్రీకృష్ణభక్తితరంగాలు ఎదలో, మదిలో, హృదిలో, పొంగిపోగా, జీవించి, జన్మను ధన్యం చేసుకున్న మహా భాగ్యశాలి మీరాబాయి.!. ఆమె పాడిన ఒక్కొక్కగీతం ఆమెలో అణువణువునా నిండిన కృష్ణ ప్రేమను సూచిస్తోంది.. !ఆమె కళ్ళల్లో ,కదళికలో, కృష్ణుని పరిపూర్ణ అనుగ్రహం ఉంది. !. అందుకే తాను "నమ్మిన దైవం " పై తనకు ఎంత విశ్వాసం ఉంటుందో, అంతగా ఫలితం ఉంటుందని గీతాచార్యుడు శ్రీకృష్ణభగవాను డు ,భగవద్గీత ద్వారా అందించిన అమృత వాణి మీరాబాయి జీవితసార ము .. అది అమరము, 
 అనుభవైకవేద్యము,పరమానందకరము .

అలా శ్రీకృష్ణలీలాధ్యానామృతపానంతో ,,కృష్ణా.. సరసీరుహాక్షా, అనవరతం ,మా జీవితాలను పావనం చేయ్యి,,! గోపాలా,! నందబాలా !మురళిలో లా, !👌 ప్రకృతిలోని ప్రతికదలికలో నిండిన నీ చైతన్యాన్ని అనుభవించి, ఆనందించే యోగ్యతను, పాత్రతను ప్రసాదించు. ! యశోదా నందనా !,నీకివే శతకోటి ప్రణామాలు..!

Shatamanam Bhavathi

Jan 30, 2017

శతమానం భవతు సినిమా చూశాం సంతోషంగా, బావుంది. ముఖ్యన్గా కథ, పాత్రలు చక్కగా కుదిరాయి. 

ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక కూతురు - ఎందరు ఉన్నా చివరకు మిగిలింది తలిదండ్రులకు వేదన, ఆవేదన. ఎప్పుడు వస్తారో, వస్తారో రారో , ఎదురుచూపులు.

ఈ సినిమా కేవలం విదేశాలకు వెళ్లిన బిడ్డల గురించి మాత్రమె తీశారు, నిజమే, వాస్తవానికి దగ్గరగా ఉంది మొత్తం సినిమా.

చివరకు విషాదంగా కాకుండా వినోదంగా ముగించడానికి ప్రేమతో ముడిపెట్టి ఇండియా లో ఉండిపోయే హీరో ని పెళ్ళాడి ఇక్కడే ఉండి పోయే హీరోయిన్ ని కథ లో మాత్రం చూడగలం.

డైలాగు లు, పల్లెటూరి సన్నివేశాలు, పాటలు, హాస్యం, నటన, చక్కగా ఉన్నాయి.

 డైరెక్షన్ excellent.ప్రకాష్ రాజ్,జయసుధలు గొప్పగా జీవించారు. సీతమ్మ వాకిట్లో,  అ ఆ, మిధునం సినిమా ల కంటే బావుంది.

అమెరికా కి తమ పిల్లలను  తమకంటే పైకి  ఎదగాలని పంపిన తల్లిదండ్రుల కన్నీటి గాథ. 

ఈ  కథ - వినోదంగా చూడటానికి  సరే. కాని అనుభవానికి వస్తే మటుకు భరించలేం .

కంట నీరు పెట్టకుండా ఉండలేక పోయాను. సినిమా అని తెలుసు, ప్రక్కవాడు వింతగా గమనిస్తున్నాడు అని తెలుసు.

కాని కొన్ని సన్నివేశాల్లో  జల జలా రాలే కన్నీరు ఆపుకోలేక పోయాను నేను. 

మనవలు, మనవరాళ్ళ తో బాటు కూతురు. కొడుకులు తల్లి చేత అన్నం ముద్దలు తింటుంటే...

భార్య బిడ్డల కోసం పడే బాధ , ఆమెను ఒదులు కోడానికయిన  సిద్ధ పడి న తండ్రి... 

అందరు బాగుండాలని, తన ప్రేమను చంపుకుని బంధుత్వాన్ని పిలుపుతో కలుపుకొంటూ...

బావుండడం అంటే అందరితో కలిసి ఉండడం అంటూ, అందరినీ కలిపే ప్రయత్నం చేసే హీరోలు  నిజ జీవితంలో ఉంటారా...ఉన్నారు. ఆనిపించింది.. 

రౌడీతో కూడా  మంచి పని చేయించే  మలుపు...లాంటి సన్నివేశం చాలా  నచ్చింది. వాడిని మార్చ ఎంచుకున్నే విధానం బావుంది. 

అన్నిటి కన్నా నాకు ఇష్టం... గ్రామ దృశ్యాలు, అందమైన దృశ్యాలు, చేనులు, కాలవ గట్లు, పొలాలు అద్భుతమ్.మళ్ళి చూడాలనిపించే  సందడి!

శ్రీనివాస కళ్యాణం అందరిని కలిపింది. అన్ని సమస్యలను తొలగించి, కొడుకు కూతురి మనస్సులను మార్చింది. స్వామివారి పల్లకీ సేవ, సామూహికంగా గుడికి వెళ్ళడం, స్వామివారి దివ్య భవ్య మూర్తిని దర్శించుకోడం నిజంగా అద్భుతం!

రెండు చేతులు అప్రయత్నంగా జోడించి నమస్కరించి ఆనంద భాష్పాలు రాల్చాను. ఒళ్ళు పులకరించింది.  దేవాలయం,  సంక్రాంతి పండుగ, ముగ్గులు ఉత్సవాలు, సంబరాలు మనసును కదిలించాయి     

                   

సాలరీ కాదని, ఉన్న ఊరు విడిచి వెళ్ళే సమస్యే లేదనీ డబ్బుల కోసం నాలుగు గంటలు ఎక్కువ నైనా పనిచేస్తారు కాని మీ కోసం ఎదురు చూస్తున్న తలిదండ్రుల  చూడడానికి సమయం ఉండదు. farming is not labor, A profession - A way of life అని నేర్పరా. economics కాదు emotions నేర్పాలిరా. పిల్లలకు పిలుపుతో బంధుత్వాలు పెంచుకోడం లాంటి మంచి అలవాట్లు నేర్పిస్తుంది ఈ సినిమా..

నిజంగా అందరు అలా ఒకే చోట కలసి సరదాగా అమ్మమ్మ చేతి ముద్దలు తినే రోజు ఎప్పుడు వస్తుందో కదా ! 

ఇలా నిట్టూరుస్తూ సినిమా చూసి బయటకు వస్తుంటారు విదేశాల పిల్లల తలిదండ్రులు... సినిమా కథ సుఖాంతమే..కానీ ప్రేక్షకుల పరిస్థితి గమనిస్తే మాత్రం........!"

Maya

" ఎందుకు పుట్టామొ " -కారణం ఎవరు చెప్పగలరు ?-- ఎక్కడినుండి వచ్చామో -ఎక్కడికీ పోతామో" తెలీదు - -- జీవిత పరమార్థం అంతా " నేను దేనికీ కర్తనుకాను " ఈశరీరంతోచేసే ఏ పనితో కూడా నాకు సంబంధంలేదు "అని అనుకోడంలోనే మూలంఉంది -"మనిషిభయం "అంతా ఈ "ఆశ" మరియు " మోహం " లోనేఉంది.

చంచలమైన మనసు దేవునిమూర్తిపై నిలువదు నిజమే ! -- కానీ ఆ మనసు ఎక్కడికి పరుగులు తీసినా అక్కడ పరమాత్మ ఉంటాడు - అందుకే దైవాన్ని తప్పించుకు పోలేదు -అయన అంతర్యామి -కనుక-- ముక్తిసాధనకు మొదట దేవతా స్థూలరూపాలు అవసరం-- పూర్వకాలంలో ఇంటిలోని గోడలకు దేవతా చిత్రాలు తగిలించేవారు --పిల్లలకు దేవుళ్ళపేర్లు పెట్టుకునేవారు- ఆ రకంగా "భగవన్నామ సంకీర్తనం" చేసుకునే భాగ్యం కలిగేది .

అప్పటి ఉపాధ్యాయులకు దేవుళ్ళపేర్లుపెట్టుకున్న విద్యార్థులపేర్లురోజూ పిలవడంతో ఎంతో పుణ్యం కలిగింది - ఇప్పుడేమో "పరమశివ సారాయిదుకాణమ్ " అంటూ దైవాన్నిచులకన భావంతో పిలుస్తూ తమకుతామే అధోగతి పాలౌతున్నారు -దేవతా మూర్తుల -విగ్రహాలు -ఫోటోలు హృదయాకాశంలో చింతించాలి అనునిత్యం స్మరించాలి -అది పరమపద వైష్ణవ మార్గం -- సద్యోముక్తి అంటే అహం బ్రహ్మోస్మి" --క్రమ ముక్తి అంటే విగ్రహారాధన --కొందరు "శాలిగ్రామా"లను నిత్యము పురుషసూక్తంతో పూజిస్తారు -అందుకు విశేషమైన పరాపరఫలాన్ని పొందుతారు--నిజానికి " నాదికాదు" అనే భావనలో అనంతమైన స్వేచ్ఛ ఉంది --- కానీ దానికి నిరంతర సాధన చేయవలసి ఉంటుంది --కదా !

కోటీశ్వరుడు ఒకడు -తన దగ్గర ఉన్న ఆస్తిని ఎలా ఉపయోగించుకోవాలో తెలీక ఒక సన్యాసికి ఇవ్వచూపాడు -- దానికి ఆ సన్యాసి -- " ఆస్తి నీది " అని అనుకోడంలోనే నీ అజ్ఞానం తెలుస్తోంది -- నీది కానీ ఆస్తికి నీవు జీతం తీసుకుంటూ కాపాడు !"-- అది ఎవరికి ఎప్పుడు ఎలా చెందుతుందో ఆలోచించకు -" - అన్నాడు .

ఎన్నాళ్ళు బ్రతికామో ముఖ్యంకాదు - అంతిమ ఘడియల్లో" నారాయణ స్మృతి "కలగడం ముఖ్యము -- - అలాంటి సౌఖ్యం కలగాలంటే సాధన కావాలి - "నార" చూపిస్తే "పీచు" అంటాడు - "అణా " చూపిస్తే "డబ్బులు" అంటాడు --కానీ ఆ రెండింటినిచూసి "నారాయణ "అని భావించడు ---- మనిషిని దైవంనుండి దూరం చేసేది -మాత్సర్యము -- దానితో అతనిలో ఉన్న "సత్వమ్ "పూర్తిగా హరించుకొని పోతుంది -- విలువైనసంపద ఎంతఉన్నా పొందలేకపోవడం నిజంగా మందభాగ్యము - పవిత్రమైన భావన కలగాలంటే తినేఆహారం శుద్దమైనదిగా ఉండాలీ -- భగవన్నామస్మరణతో వండినదిగా ఉండాలి -- ఎలాంటి భావాలతో ఆహారం తయారుచేస్తే మనసులో అలాంటి బుద్ధులే పుడతాయి -- దొంగతనంచేసిన పదార్తాలతో వండిన ఆహారంతింటే దొంగబుద్ధులే పుడతాయి -సంసారం అంటే అదేదో లోతులేని సముద్రం అని కాదు - " 

స్థిరత్వం నుండి మనసు దిగజారి పోవడం "-- సమభావన అంటూ వచ్ఛేది కేవలం స్మశానం లోనే - అక్కడ అంతా ఒకటే - అందరు సమానమే - ఉఛ్చానీచాలు లేవు - తరతమ బేధాలు లేవు - నిద్రలో తిన్నట్లుగా కలవస్తే - తెలివోచ్చ్చాక - కలలో తిన్నాం కదా అని మానివేస్తామా - అలాగే ఈ మిథ్యాప్రపంచ అనుభవాలు -- నిజానికి మనం నిద్రలో పరిపూర్ణ ఆత్మానందాన్ని అనుభవిస్తాము -- బాహ్య జగత్తులోకి కళ్ళు తెరిచి చూశాక - కర్మేంద్రియాలు జ్ఞానేంద్రియాలు మనసు బుధ్ది చిత్థము అహంకారము - 

ఇలాంటి 24 వికారాలతో వాస్తవమని భ్రమిస్తూ ఈ మాయాజగత్త్తులో మునిగి -- ఈ అన్నింటికీ మూలకారణమైన పరమాత్మఉనికిని మన అజ్ఞానం - సంచిత కర్మల ప్రభావం వలన వాస్తవాన్ని గుర్తించ లేకపోతున్నాము -